پرنده و لُپ قرمزی ها

صفحه ای که خوانده نمی شود

2011-05-18T13:29:00.000-07:00

ابر آوردی

شکوفه های ارغوانی و سفید

سردشان شد

پرنده نیامد

شکوفه ها ریختند

ابرها از هم گسیختند

....

اگر نمی آیی

لالایی بخوان

تا ابرهای مسافر

مرا به سرزمین نفسهای سرخ ببرند
آنجا که یک گرده ی ریز

یادش نمی رود
می تواند درختی باشد
پر از شکوفه هایی
که از گذار ابرها سردشان نمی شود
....
اگر نمی آیی
لالایی بخوان
،مرغ هایی که زیر گلویشان گلگون است
حتی بهار هم
با آن همه شکوفه ی سرخ،

حریف سینه ی پر دردشان نمی شود

....

اگر نمی آیی

لالایی بخوان

برای بخار کوچک روی فنجان چای

تا سفیدی اش

بپوشاند

از نگاه تنگ و خاموش من

تا شقایق های دامنت،

که باد، خسته از

عطر سنگین ِ گردشان نمی شود

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

برف

2011-04-18T11:39:00.000-07:00

بیب

...

بیب

....

بیب

....

پاسخگوی شماره 135 بفرمائید

....

سلام، شماره مرکز آموزش شیطنت و جذابیت رو می خواستم

....

دوست دارم فرشته بازی کنم. دوست دارم تمام شب برف ببارد. آفتاب نزده، از پشت بام با دست های باز، خودم را توی برفها پرت کنم و جای بدنم روی سفیدی ِ نرمش گود شود. آنوقت هرکس که رد شد، بگوید: وای ! دیشب یک فرشته توی برفها غلط زده.

...

دیشب تا صبح برف بارید. دانه های برف توی ناودانها و لانه گنجشکها نشست. ماشین ها آرام از کوچه گذشتند. گربه ها توی پارکینگ خانه ها خزیدند. بچه ها یواشکی از لای پرده، آسمان صورتی را دید زدند. زنها و مردها در رخت خواب غلطیدند. و من تمام شب، برای فردا نقشه کشیدم.

صبح موهای روی متکا را جمع می کنم و توی کشوی میز تحریر کنار ناخن های زرد و کوتاهم می گذارم. آنها بدون لاک، به کودکان عریان و عقب مانده می مانند. برای فرشته بازی، احتیاجی به مو و ناخن نیست. فقط باید از یک جای بلند، پرید روی برفها. اینطوری هم شیطنت آمیز است، هم جذاب. حتی لازم نیست نگران پف چشمهایم باشم.

.....

هوا کاملا روشن است. می چسبم به لبه ی پشت بام. دل نگاه کردن به پایین را ندارم. می ترسم شک بیفتد توی دلم. دوست دارم وقتی توی آن همه برف سفید و نرم فرو می روم، چشم هایم بسته باشد. چند قدم عقب می روم و خیز برمیدارم. داغی ِ آفتاب، پشت پلکهایم را غلقلک می دهد.

......

باد دور گردنم پیچ می خورد، توی دلم هی خالی می شود. نزدیک شدن زمین را حس می کنم. حالا دیگر زمین نزدیک است. اما سرد نیست، سفید نیست، نرم نیست.....

گروووممممممببببب

فکر آفتاب را نکرده بودم. با رفتن زمستان، آفتاب داغ تر شده و برف ها آب شده اند

.......

از ناودانها آب می ریزد. گنجشک ها کوچه را روی سرشان گذاشته اند. ماشینها بوق می زنند و گربه ها را زیر می گیرند. بچه ها و زن ها و مردها، دور لکه ی قرمز روی آسفالت جمع شده اند:

"وای!! نگاه کنید! دیشب یک نفر از آسمان سقوط کرده است" .

پونه اوشیدری

pooneh oshidari

باران

2011-01-27T05:41:00.000-08:00

تِق..تق..تق
.....
صدای باران نیست
صدای سنگ است که به زمین می خورَد. صدای خرد شدن لانه ی گنجشک های سرما زده
....
روی آسفالت لیز با چکمه های پاشنه دار چرمی تلو تلو می خورم. باید از دست سنگ ها پناهگاهی پیدا کنم. از دست نور ماشینهایی توی چشمم گیر کرده اند. بارش سنگ ها تندتر می شود. سرم درد گرفته. خودم را به پیاده رو می رسانم.
باید پناهگاهی پیدا کنم... وگرنه سرم سوراخ سوراخ می شود.
با قدم هایی که می سُرند و لیز می خورند خودم را روی یخ ها جلو می کشم. باید درِ خانه ای را بزنم. اما دری نیست. تا چشم کار می کند دیوار است. نمی دانم شاید دیوار باغ ِ خانه ای باشد. خانه ای قدیمی. خانه ای متروک یا خانه ای سلطنتی. شاید هم خانه نباشد، فقط باغ باشد
.....
شاخه ی درختهای پیر و سرما زده از پشت دیوار زده اند بیرون و با ضربه ی سنگهای ریزان تاب می خورند و بالا و پایین می روند.
سرانجام به درِ باغ می رسم. دری کوچک و چوبی با ارتفاعی آنقدر کوتاه که حتی یک کودک به سختی می تواند از آن عبور کند.
روی در نه پلاکی هست، نه کلون ی و نه قفلی. با دست به در می کوبم. چند بار می کوبم.
......
سرانجام صدای قدمهایی از پشت دیوار می آید. سنگهایی که از آسمان می ریزند، زیر پاهایی قوی خرچ خرچ می کنند.
در باز می شود و نوری ضعیف توی بغلم می لغزد.
.....
کودکی 4-5 ساله با صورتی گرد و گونه هایی گل انداخته از پس نور شمعی که در دست دارد، نمایان می شود.
در چشمهای سیاه و درشتش اثری از شگفت زدگی و پرسش نیست. لباس سفید تور توری اش در نور گرم و ضعیف شمع می درخشد. چتری ی موها، پیشانی اش را پوشانده و صورتش را با آن چانه ی برآمده، گرد تر می نماید.
پاپیون روی کفش هایش برق می زنند. صبر می کنم ، اما چیزی نمی گوید. خودش را کنار می کشد تا داخل شوم.
خم می شوم و به سختی از در تو می روم
....
هیچ چیز توی باغ نیست جز درختهای تنومندی که با شکوفه های سفید و صورتی پوشانده شده اند.
هیچ صدایی شنید نمی شود. نه پرنده ای نه بادی نه ابری.
تا چشم کار می کند، سکوتی ست که درخت های پرشکوفه را در بر گرفته.
تنها یک صدا می شنوم:
صدای نفس های خودم
که با لباس سفید تور توری
و کفشهای براق پاپیون دارِ کوچک، میان درخت ها راه می روم.
.....

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

خاموشی دیگران

2011-01-15T04:24:00.000-08:00

ابر کوچک بزرگ شده است
دلش می خواهد جلوی خورشید را بگیرد. دلش می خواهد رعد بزند و درختان تنومند را به آتش بکشد. می خواهد سیل راه بیندازد. شهرها را زیر آب ببرد. همه چیز را غرق کند. همه جا را خیس کند. همه ی آسمان را بپوشاند تا هیچ پرنده ای دیده نشود.
ناگان از خواب می پرد. همه جا خیس است. رخت خوابش، لحاف و متکا و دیوار... همه چیز خیس شده است
...
ابر کوچک به آسمان نگاه می کند. برف می آید. هوا سفید است. زمین سفید است. خانه ها ، پنجره ها، آدم ها و کلاغ ها سفیدند. در میان این همه سفیدی حتی خورشید هم او را نخواهد دید
دلش می خواهد کوچک شود، به اندازه ی بخار بالای فنجان چای. کوچک شود به اندازه ی ابری که توی چشم یک دختر خواب آلود آرمیده است.
......
رخت خوابش را مرتب می کند. دوش می گیرد. و می رود تا یک دختر خواب آلود پیدا کند
....
پونه اوشیدری
pooneh oshidari

کم و زیاد

2010-12-17T09:18:00.000-08:00

در می زنم و وارد اتاق می شوم. اتاق مثل یک سالن ابزار فروشی پر از وسایل عجیب و ترسناکی است که در طبقه ها قرار گرفته اند. او گوشه ای روی مبل چرمی سیاه بزرگش فرو رفته و سیگار دود می کند. بی آنکه نگاهم کند می پرسد: خوب، مشکل چیه؟
کمی این پا و آن پا می کنم ... سرفه ام گرفته... اما خارش گلویم را قورت می دهم.
خاکستر سیگار را روی موزاییک کف اتاق می تکاند: گوشت ِ زیادی! مشکلت همینه...
چشمهایم گرد می شود... خوب راستش نمی دونم ... فقط نفس کشیدن یه کم سخت شده. هوا را که می کنم توی ریه ها، کیسه های هوا صدای بوق می دهند. غذا ها و آب ها توی روده ام تلمبار شده اند. حرف... حرف که می زنم، دلم درد می گیرد... دقیقا اینجا تیر می کشد
سیگار دیگری روشن می کند: گفتم که ... مشکلت گوشت زیادیه... باید برشون داری
کف دستهایم یخ زده ... : باشه. من آماده ام
با دودش به طرف یکی از قفسه ها می رود. قفسه پر از اره های دستی و برقی ِ کوچک و بزرگ است. یک اره ی برقی متوسط برمی دارد
لباسهایت را در بیاور
....
حالا خیلی بیشتر احساس سبکی می کنم. گوشت های اضافی بریده شده اند. پوستم می سوزد. انگار توی دریاچه نمک شنا کنم. اما این حس سبکی را با هیچ چیز عوض نخواهم کرد
نگاهش می کنم: بهتر شدم؟!؟
چشم هایش را از اره بر نمی دارد: نه ... دیگر زیادی کوچک شدی !
خاکستر سیگارش را کف زمین می ریزد
....
در را پشت سرم می بندم. می روم طرف خانه... ماه و جیرجیرک حتما خیلی منتظر مانده اند.
....
هر کدام گوشه ای نشسته بودند و براندازم میکردند.
چرخی زدم: چطور شدم؟
هیچ کس چیزی نگفت
نشستم روی نرده ها: می دونم، زیادی کوچک شدم... سعی کردم بزرگ تر شوم اما پوستم ترک خورد
کرم خاکی گفت:

غصه نخور، مثل رد آب شده روی صخره سنگهای رسوبی.می دانستم دارد دلداری ام می دهد. جیرجیرک که گوش ایستاده بود در ادامه گفت؛ ببین شب چه سبک است. صدای جیر جیرِ جفتم را می شنوی؟ او لای برگ های یک شمشاد ِ تازه هرس شده دارد تخم می گذارد. شب پره ای که روی برگ رز صورتی دراز کشیده بود و چشم هایش نور ضعیف چراغ ماشین ها را دنبال می کرد با صدای نازکش گفت: عزیزم، وقتی اینقدر خسته ای و تمام نورهای دنیا جذابیتشان را از دست داده اند، می توانی با خیال آسوده توی گودی میان گلبرگهای یاس رازقی بخوابی و خواب پری گل را ببینی که به خوستگاری ات آمده و تا صبح حلقه ی دور انگشتت را که از پرچم گل اقاقیا درست شده برانداز کنی و ته دلت هرری بریزد پایین. خیالت هم راحت باشد، هیچ کس اینجا از باغ گل نمی چیند.

یک سیگار از کشوی میز برمیدارم. از این به بعد روی حرف های شب پره حساب می کنم.

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

گرگ خجالتی

2010-10-15T02:42:00.000-07:00

پرنده مُرد
چشم های درشتش را
گرگ ِ مهربان خجالتی
از کاسه در آوورد
....
پرنده مُرد
از اینکه پریدن را نیاموخت
مادرش که بیوه بود
چقدر غصه خورد
...
مادرش که بیوه بود
همیشه نصیحت می کرد
هر روز برایش می خواند :
:
"پرنده مُرد
چشم های درشتش را
گرگ ِ مهربان خجالتی
از کاسه در آوورد
....
پرنده مرد
از اینکه پریدن را نیاموخت
مادرش که بیوه بود
چقدر غصه خورد "
...

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

plant day

2010-09-05T00:39:00.000-07:00

magazine cover
pooneh oshidari
پونه اوشیدری

پرندهماهی

2010-08-28T01:24:00.000-07:00

کمی از نیمه شب گذشته بود. جلوی آینه ی دشستشویی انگشتهایم را بردم لای موهایم. یک مشت موآمد توی دستم. موها را گلوله کردم و ریختم توی چاله ی سیاه وسط مستراح که مثل یک دیو گرسنه دهانش همیشه بازاست. صندل های پلاستیکی را که از بازارچه خریده بودم پوشیدم . انگشتهای پایم را تکان دادم. انگشتهای بدون لاک همچون آدمهای برهنه خودشان را توی خودشان جمع کرده بودند. انگار خجالت بکشند. این که انگشت های پای آدم بدون لاک باشد، همیشه به نظرم شلختگی بود. انگار که لباس زیرت را به دستگیره ی در آویزان کنی، یا توی ابروهایت پوسته پوسته باشد. نمی دانم بشود اسمش را شلختگی گذاشت یا نه. شلختگی مثل موش خرما می مانَد. حیوان دوست داشتنی خانگی که یک دفعه گازت بگیرد. فقط کافی است یک بار در عمرش گازت بگیزد و جای گازش عفونت کند...
..................
دوباره دست می کشم توی موهایم. یک مشت مو می آید توی دستم. موها را گلوله می کنم و می اندازم توی سطل کنار در. در را پشت سرم می بندم. کوچه تاریک است. بوی نم و لجن انتهای حلقم ته نشین می شود. توی کوچه 3 تا سگ بالغ می پلکند. یکی از آنها پیر و گَر است و دارد می شاشد به تیر چراغ برغ. نور چراغ فقط تا فاصله 2 متری خودش را روشن می کند. در تاریکی ِ آنسوتر، دو سگ دیگر توی زباله ها لول می خورند. با احتیاط از کنارشان رد می شوم. همانطور که کیسه های زباله را می گردند، با چشم های درشت و غمگینشان براندازم می کنند. به نظرشان بی خطر می رسم.
در صدای قورباغه ها وجیر جیرکها فرو رفته ام، در تاریکی کوچه. درختان انبوه ِ دو طرف ، تاریکی و ترس را لابه لای تنه هایشان حبس کرده اند. خش خش ِهر برگی ، انگار هیولایی است که بخواهد از تاریکی بیرون بجهد و تمام آنچه توی کوچه هست را یک جا ببلعد. نور کم سویی از سر کوچه پیداست.
قدم هایم را تند تر می کنم. از دور صدای موج می آید، صدای دریا. پیشتر که می روم صدا قوی تر می شود. اما موجی پیدا نیست. آلونکی پیدا می شود. شبیه دکه ی روزنامه فروشی است. از پنجره به داخل آلونک سرک می کشم. سه زن چاق برهنه روی سه چهار پایه نشسته اند و ذل زده اند به من.
صدایم را صاف می کنم : " ببخشید لاک قرمز دارید"
هر سه زن سرشان را به نشانه ی جواب منفی تکان می دهند. صدایم می لرزد: " پس شما چه می فروشید؟
هر سه زن با هم جواب می دهند، "منتظر مشتری هستیم .." و هر سه می زنند زیر خنده
"آیا می دانید از کجا می توانم لاک قرمز بخرم؟"
هر سه زن به هم نگاه می کنند. سپس یکی از زنها موهایش را پریشان می کند و می گوید: "از آن طرف آب....از آن طرف آب " .... و هر سه دوباره بلند بلند می خندند.
تنم مور مور می شود. دست می کنم توی موهایم. یک مشت مو می آید توی دستم. موها را گلوله می کنم و می گذارم لب دکه و به راهم ادامه می دهم. کوچه تاریک است. صدای موج هایی که به هم می خورند نزدیک و نزدیک تر می شود. کف پاهایم احساس خیسی و خنکی می کنند. انگشتهای پایم را تکان می دهم. "پس صندل های پلاستیکی کجا رفته اند....؟!! انگشتهای بدون لاک همچون آدمهای بدون لباس خودشان را توی خودشان جمع کرده اند. باید لاک قرمز گیر بیاورم." هر قدم که بر می دارم زمین سرد تر و نرم تر و خیس تر می شود. کوچه تاریک است. دست می کشم روی سرم. هیچ مویی نیست. کف سرم صاف و چرب است. پوست سرم دون دون می شود....
صدای موج ها آنقدر نزدیک شده است که انگار هر لحظه بخواهد مرا به دندان بگیرد و ببرد.
هر قدم که بر می دارم زمین سرد تر و نرم تر و خیس تر می شود

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

2010-07-21T09:25:00.000-07:00

ب1 سیصد میلی گرم

2010-07-18T12:18:00.000-07:00

معده اش درد می کند، به اندازه ی سکوت های طولانی ِ مصلحت اندیشانه ی این روزها. سینه اش تیر می کشد به خاطر بادکنک صورتی رنگِ نازکی که مدام باد می شود و بادش از منفذی ناشناخته در می رود، و دوباره باد می شود. دلش تنگ شده برای وقتهایی که نیازی به تلاش برای ایده آل بودن نداشت. دلش می خواست، موهایش را از ته بتراشد و زیر آفتاب ملایم پاییز به سینه دراز بکشد . دلش می خواست پا برهنده برود توی تراس و با برگ بنجامین های تر و تازه ور برود. بعد کف پاهای سیاهش را توی دستشویی با صابون صورت بشورد و بدون آنکه کسی راجع به زاویه ناخن های پایش قضاوت کند، آنها را به قرمزترین و براق ترین لاکی که توی کشوی میز توالتش دارد، آغشته کند.
مورد قضاوت قرار گرفتن، چشم چپش را می پرانَد. دکتر برایش ویتامین ب 1 تجویز کرده، آن هم هر روز. ب1 بد بو ترین ویتامین روی زمین است. بوی ادرار می دهد. اما هنوز آنقدر دیوانه نشده که ب 1 مصرف کند.
او باید حواسش به خیلی چیزها باشد. به اینکه دستهایش توی آفتاب تیره نشوند. به اینکه وقتی از ته دل می خندد، زیر چشمها و اطراف لبش چقدر چین می خورد و چقدر زشت خواهد بود اگر لثه ها از بالای دندانها دیده شوند.
چشم هایش شروع کردند به پریدن. عاشق آن بود که در خیره شدن به نقطه ی نامعلوم، رکورد بشکند، اما نمی دانست هر چه رکوردش بالاتر باشد، یعنی چشمش بیشتر تنبلی دارد. وقتی فهمید، چشم هایش شروع کردند به پریدن.
چشم هایش می پرند. انگار افتاده باشند توی معده اش و هی قل بخورند و در اسید های چسبناک بخیسند و هیچ وقت هضم نشوند. مثل خیلی چیزهای دیگر که می خورد، و توانایی ِ هضمشان را ندارد. گرسنه است. و فعلا ب1 تنها پیشنهاد دکتر می تواند باشد برای رفع اثرات جانبی ِ مصلحت اندیشی های دیرهضم

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

سوء قصد به جان نازلی

2010-07-10T11:56:00.000-07:00

فالگیر فنجان را چرخاند. با ناخن تیز قرمزش به رگه ای از قهوه ی خشک شده بر دیواره فنجان اشاره کرد: این موش را می بینی؟ این دزد است. ازت دزدی شده؟ صبر کن ببینم، این طرف یک زن با دامن چیندار دیده می شود. موهای بلندش را میبینی؟ انگار دارد باله می رقصد. اگر حواسش را جمع نکند گرفتار موش خواهد شد. تو این زن را می شناسی؟
این گوشه یک ابر هست. یک ابر تیره ی بزرگ، از آن ابرها که با رعد و برق فراوان می بارند. این خط هم باید برق باشد. خوب، در این هوای طوفانی و خراب، دخترک اصلا حواسش نیست. دامن و موهایش خیس می شود. یک شکل عجیب هم اینجا درآمده، با دم و بدن دراز. می تواند مارمولک یا اژدها باشد. احتمالا اژدها نیست چون نشانه ای از آتش نمی بینم. ممکن است بشود حریف موش شد، اما مارمولک زبل تر از این حرف هاست. این زن باید مراقب باشد چون از دو طرف محاصره شده است. البته مارمولک پشت زن قرار دارد، شاید خطررفع شده است.
فالگیر نگاهم می کند : تو می دانی این زن کیست؟ قد بلند و کمر باریکی دارد. روی بدنش یک نقش مثل ضربدر میبینم، انگار که نشان شده باشد. جان این زن در خطر است.
.......
(او نازلی بود، دختر رویاها. دختری که همیشه به او حسودیم می شد. دختری که خوابم را بریده بود. او مثل یک کرم ابریشم، گوشه ی شیرین ترین خواب هایم را می جوید. انگار نمی خواست کسی حتی توی رویاهایم مرا دوست بدارد. او همه جا حاضر می شد و تهدیدم می کرد که هر مردی را که دوست بدارم با خودش خواهد برد. با زیبایی زنانه اش، با آن ابروهای کشیده و چشم های درخشان می توانست هر مردی را بدست بیاورد، بدون هیچ ترفندی . فقط کافی بود بخرامد و عبور کند. نگاه معصومش همچون موریانه در سخت ترین دلها رسوخ می کرد. او هر بار مرد رویاهایم را می خورد و تفاله اش را به شکل نواری طولانی، کنار بالشم پس می داد. دندانهای سفید و تیزش را توی گوشتم فرو می برد و آنقدر فشار میداد که زیر پوستم خون دَلمه کند. گاه بیش از آنکه حسود باشم از او می ترسم، بیشتر از ساق پاهای سفید و خوش تراشش. او از گوشت و رگ و پی نیست. جواهریست که هر کسی بخواهد به هر قیمتی بدستش بیاورد. او مثل بختک بر بخت طلسم شده ام چنگ انداخته است. )
....
فالگیر گفت: لطفا انگشت بزن کف استکان.
نوک انگشتم را با زبان خیس کردم و به قهوه ی غلیظ و نیمه خشک کف استکان فشردم. آنقدر محکم که نازلی له شود و بمیرد. آنقدر محکم که روده های درازش از شکمش بیرون بریزد و خون تمام دیواره ی فنجان را بپوشاند. آنقدر محکم که خیالم راحت شود.
فالگیر به کف استکان نگاه کرد. وا ی ی ، اینجا را ببین! عجب قلبی. کف استکانت یک دل زیبا و بزرگ در آمده. این دل درست زیر پای زن قرار دارد انگار که رویش برقصد. این قلب یک عاشق است. کسی که با عشقش می تواند این زن را از تمام خطرات و تهدیدها برهاند. عشق او را از هر گزندی حفظ خواهد کرد.
....
باز هم نازلی پیروز شده بود.
.....
وقتی با گونه های خیس اتاق فالگیر را ترک می کردم، پرسید: نگفتی این زن کیست؟! هر کسی که هست، سرنوشتش به سرنوشت تو گره خورده.
زیر لب گفتم، پس شکستش خواهم داد، با مرگ من، او نیز خواهد مرد.

پونه اوشیدری
poondh oshidari

زمستان

2010-06-24T05:38:00.000-07:00

خیلی وقت است به خوابم نیامده ای. آخرین بار صورت گرد و ظریفت را تقریبا به صورتم چسباندی، طوری که نوک بینی مان مماس بود، نفست روی لب هایم نشست و گفتی که برمی گردی. دلم می خواست بینی ات را بگیرم لای انگشت هایم تا صدایت تو دماغی شود. اعتراف می کنم مال تو از مال من کوچکتر و قلمی تر بود، بینی ات را می گویم. همیشه می گفتی عاشق صورت هایی هستی که گرد باشند با چانه برآمده ی کوچک و ابروهای پیوسته. روی چانه بزرگم یک چاله ی گود داشتم که می توانست همه آرزوهایت را توی خودش گیر بیندازد. چانه ی من اصلا ایده آل نبود. مثل خیلی چیزهای دیگر که اصلا ایده آل نبودند. شاید به همین خاطر است که هنوز برنگشته ای. تازه خبر نداری شیشه های عینکم ضخیم تر شده اند. به چشم پزشک گفتم عیب ندارد، فقط جوری باشد که بتوانم حتی ریزترین علامت دندانه دار روی بورد بینایی سنجی را هم ببینم، تا اگر یک روز، خیلی اتفاقی از دور دیدمت، دوباره دست سردت را بگیرم و برای انگشت های کوچک و ظریفت ضعف کنم.
پارسال زمستان، وقتی بچه گرگ های بازیگوشت را برای گردش عصرگاهی به همان پارک نزدیک خانه مان می بردم، هوس کردم خودم را از شرشان خلاص کنم. غلاده هایشان را باز کردم تا بروند و هرجا دلشان خواست ادرار کنند. در راه خانه، حتی سر سوزنی عذاب وجدان نداشتم. آنها گرگ های تو بودند. تو همه چیز را گذاشتی و رفتی، بی انکه سر سوزنی عذاب وجدان داشته باشی. تو دیوانه وار از آبها گذشتی و دیوانه وار به زندگی ادامه دادی. زندگی من در یک تردید عاقلانه متوقف شد.
آن شب راحت خوابم برد. توی خوابم لب هایت را می جویدی. نگاهت را معصومانه دور اتاقم می گرداندی و دست می کشیدی روی ابروهای پیوسته ات. آب دهانت را قورت می دادی و تا می آمدی چیزی بگویی، من یک قلت می زدم. آن شب برنده شدم. خوابم را از تو پس گرفتم و تا زمستان سال بعد خوابیدم.
از آن وقت دیگر به خوابم نیامدی، تا اینکه یک روز تصمیم گرفتم سری به پارک بزنم. توی پارک پرنده پر نمی زد. نه آدمی بود نه بچه ای، نه سگی، نه گربه ای. غاز های پر سر و صدای استخر، انگار که بغض توی گلوی درازشان باشد، خفه خون گرفته بودند. روی برف رد پای قرمز گرگ ها دیده می شد...... بچه گرگ هایت بزرگ شده بودند. بچه گرگ هایت همه جای پارک ادرار کرده بودند. بچه گرگ هایت، گرگ هایی شده اند که خواب هر شبم بوی ادرارشان را می دهد.
هر روز تصویرت را همان طور که دوست داری، با صورت گرد و ابروهای پیوسته، نقاشی می کنم و توی ویترین مغازه ها می گذارم تا شاید کسی چهره ایده آل تو را بخرد، و تو و بچه گرگ هایت، که دیگر بزرگ شده اند، مال یک نفر دیگر شوید.
غصه نخور... قول می دهم هر زمستان خوابت را ببینم و تو در خوابم ایده آل ترین صورت دنیا را داشته باشی. ببین دست هایم برایت چه سرد شده اند.... قول می دهم که خوب یخ بزنند

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

آبی و این جور چیزها

2010-06-04T10:09:00.000-07:00

دلفین ها خندیدند
با جیغ های بریده و کوتاه
دلم دو باله خواست برای شنا
...........
وقتی عمیق است، وقتی تا چشم کار می کند، هست... با موج های بلعنده، با حباب و فشار
آنوقت است که می ترساند
......
آخرین بار که با یک دلفین دوست شدم، تا چند روز بدنم خیس بود....
هنوز هم گاهی شبها توی رخت خواب سُر می خورم روی متکای پَر و تشک گلدار.
نوک دماغم هنوز بوی موجودات دریایی را می دهد.. جلبک، ماهی آزاد، ستاره دریایی، و این جور چیزها.
دم صبح از زور حباب های هوا که توی ریه ام حبس کرده ام، و فشار زیر آب، تا می آیم روی موجها که نفس بگیرم، موج عظیمی از نور می خورد توی صورتم و خوابم پاره می شود.
...
دلفین ها که می خندند
با جیغ های بریده و کوتاه
دلم "آبی" می خواهد، عمیق ، بی انتها

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

اگه تصویر دیده نمی شه اطلاع بدین

وقتی همه چیز دیر می شود

2010-05-26T03:53:00.000-07:00

خوب... امروز خواب ماندم... امروز بیش از همیشه توی یک خواب دلچسب فرو رفتم
وقتی بیدار شدم ... برای خوردن صبحانه دیر شده بود... صورتم را که شستم برای آرایش دیر شده بود...
تا مانتو جدید را بپوشم، برای اتو کردن روسری ام دیر شده بود....
شال همیشگی رنگ و رو رفته را روبروی آینه انداختم روی سرم ... برای دوش گرفتن دیر شده بود... شال را کشیدم جلوتر...
کفش ها را پوشیدم.... آخرین بار حسابی باران می بارید ... برای تمیز کردنشان دیر شده بود. ...
کیفم را روی شانه ام انداختم و از در پریدم بیرون... در که بسته شد.... یادم افتاد لپ هایم را قرمز نکرده ام...آمدم در را باز کنم ، برای برداشتن کلید خیلی دیر شده بود... امروز آن یکی کیفم را برداشته بودم. توی دلم یک فحش خیلی بد به خودم دادم و پلله ها را یکی دوتا پایین آمدم. تا رسیدم سر کوچه اتوبوس رفت. تا رسیدم دم در دانشگاه دوباره به خودم یک فحش بد دادم... کارت دانشجویی توی آن یکی کیف پیش کلید جا مانده بود. باید از در شرقی می رفتم....
وقت ناهار یادم افتاد سه روز می شود که لاک پشت هایم غذا نخورده اند. یک ضربدر بزرگ کشیدم روی دستم. حالا با 4 تا ضربدر قبلی می شد 5 تا.
هیچ کس نپرسید که چرا رنگم پریده، چرا نفس نفس میزنم، چرا چشم هایم پف کرده...
چون همه حدس می زدند که دیرم شده باشد. عصر بعد از کلاس... کیفم را انداختم روی دوشم و دویدم سمت انقلاب. باید به موقع سی دی را می دادم برای چاپ ... توی پاساژ، دست چپ ، مغازه یکی مانده به آخر. طرف گفت" عجب به موقع رسیدید خانوم...
دیگر داشتیم سیستم را خاموش می کردیم" . نیشم تا آخر باز شد... زیپ کیف را که باز کردم، ضربدر سومی خودش را نشان داد. زیپ کیف را بستم و از پاساژ بیرون آمدم. حالا تا قرار یک ربع وقت داشتم. سی دی پیش کلید و کارت دانشجویی جا مانده بود.
عینک را بردم به نزدیک ترین عینک فروشی تا شیشه سمت راستی اش را عوض کند.
عینک ساز بعد از اینکه اول خودم بعد عینک را حسابی برانداز کرد، به شاگردش گفت؛"عینک خانوم رو برای نیم ساعت دیگه آماده کن".
بدوراه افتادم دور میدان انقلاب ... گوشی را برداشتم که به او زنگ بزنم و بپرسم کجاست. اینطوری می فهمید که من هم می توانم زود برسم. خط اشغال بود... دوباره گرفتم ... اشغال بود ... دوباره .... کمی مکث کردم ... تلفن زنگ خورد..... :"هیچ معلوم هست کجایی دختر؟"
"من نبش کارگرم" ...
" می شه بگی کجایی که من دوساعته اینجام ولی نمی بینمت؟؟؟
" ضلع جنوب غربی میدون دیگه
" کدوم میدون
"انقلاب
"مگه قرارمون تو بلوار نبود
"........"
" الو .... چرا جواب نمی دی؟"
"....."
"ای بابا
"......"
به ضربدر دومی نگاه کردم
......
فکر می کردم بالای پل هوایی خلوت باشد.... یک مرد ریشو این طرف نشسته بود و کُلی کیف مردانه چیده بود کنارش... یک پسربچه ژولیده مانتو ام را می کشید تا چسب زخم بخرم. یک بسته خریدم . از بالای پل می شد پس کله ی همه ی آدم ها را دید. بیشتر مردها پس سرشان مو نداشت. بیشتر زن ها موهای خوش مدلی داشتند. بیشتر ماشین ها حرکت نمی کردند
تلفن زنگ می زد .... زنگ می زد.... زنگ می زد
از همان بالا رهایش کردم بین زن ها و مردها و ماشین ها. نمی دانم که باز هم زنگ می زد یا نه
برای جواب دادن دیر شده بود
....
مرد ِ روی پل کیفهایی را که دورش چیده بود جمع کرد و رفت
پسر بچه ژولیده از پل رفت پایین، بعد از چند دقیقه در حالی که یک بستنی چوبی را لیس می زد، دوباره برگشت و از آن طرف رفت پایین.
قیافه مردم را تشخیص نمی دادم. برای گرفتن عینک دیر شده بود
پیاده پیاده خیابان کارگر را بالا رفتم. توی پارک نشستم کنار کلاغ هایی که از چاله وسط چمن آب می خوردند. فواره ها روشن بود
بچه ها توپ بازی می کردند
آدم بزرگ ها توپ بازی می کردند
پاهایم روی چمن ها خنک دراز شدند
فکرم رفت پیش آن دو تا ضربدر دیگر
خوابم برد
....
برای برگشتن به خانه دیر شده بود
برای بیدار شدن دیر شده بود
برای توپ بازی هم دیر شده بود

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

وقتی خواب ِ آدم درد می کشد

2010-05-19T01:07:00.000-07:00

اتاق سیمانی نه در داشت نه پنجره. پس او چطور آمده بود آنجا؟ چشمهایش را بست، و باز کرد. خواب نمی دید. واقعا توی یک اتاق کوچک سیمانی با دیوارهای سفت و زبر، گیر کرده بود. اتاق به اندازه ای بزرگ بود که او بتواند پاهایش را دراز کند.
نوک انگشت هایش شروع کردند به گزگز، مثل آن وقت ها که یادش می رفت دسته کتری آب جوش را با دستگیره بگیرد. یا مثل آنوقت ها که نتوانسته بود جلوی میلش به خوردن شکلات تلخ و قهوه ترک را بگیرد.
چشم هایش را بست و باز کرد. اما اتاق سیمانی با هوای سرد و تاریکش، واقعی ِ واقعی بود. وسط شکمش شروع کرد به تیر کشیدن. انگار که هزار تا ماهی ریز و گوشتخوار ِ توی شکمش بخواهند بیایند بیرون. احتمالا باز هم موقع خواب نتوانسته بود دهانش را بسته نگه دارد و این همه ماهی، یواشکی خزیده بودند توی گلویش و از آنجا لیز خورده بودند توی دلش.
او همیشه باور داشت، اگر دهان آدم موقع خواب باز بماند، خوابهای آدم از دهانش بیرون می آیند و می روند توی ذهن آدم های دیگر. البته به جز وقت هایی که آدم سرما خورده باشد، چون سوراخهای دماغش آنقدر کیپ می شوند که همه ی خوابها می چسبند به محتویات لزج و چسبناک ِ داخل آن.
با خودش فکر کرد شاید تبدیل شده به یک خواب ترسناک و الان توی ذهن یک آدم دیگر گیر کرده است. دلش گرفت و شروع به اشک ریختن کرد. اما بر خلاف آلیس که توی دریایی از اشک شناور شد، اشکهایش خیلی زود تمام شدند.
هوای اتاق آنقدر سنگین بود که گویی دیوارهای سیمانی ذهن یک آدمی که خواب باشد، مدام به هم نزدیک و نزدیک تر شوند. کف پاهایش چسبیده بودند به دیواره زبر و سفت اتاق.
دیوارها باز هم به هم نزدیک تر شدند تا اینکه او زانو هایش را توی بغلش گرفت. هزار تا ماهی گوشت خوار ِ توی شکمش داشتند له می شدند و هی دلش را از داخل گاز می گرفتند. سرانجام دیوارها به هم چسبیدند و او ناپدید شد، قبل از آنکه بتواند از درد جیغ بکشد و خواب آدمی را که او توی اتاق سیمانی ذهنش گیر کرده بود پاره کند.
همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد
ا و نا پد ید شد ه بو د

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

صورتی پر رنگ

2010-05-11T10:44:00.000-07:00

چشمهایش درد می کرد.
نشست روی تخت و زانو هایش را همان طور که از بچگی عادت داشت، از دو طرف خم کرد. سه سالش که بود، این روش نشستن را کشف کرد. مادرش می گفت که این جوری نشستن پای آدم را کج می کند. همه آدم ها وقتی روی زمین می شینند زانو هایشان را به داخل خم می کنند، نه به بیرون.
وقتی آن دو تا گوی دردناک توی کاشه چشمش می چرخیدند، انگار صد تا بچه 6-7 ساله نق نقو هم زمان جیغ می کشیدند، انگار که دلشان از آن کیک های خامه ای پشت ویترین بخواهد.
دست هایش را توی لیوان چای سرد خیساند تا انگشت هایش خنک شوند. توی یک سریال تلویزیونی شنیده بود چای سبز معجزه می کند. (این را مادر شوهر به عروس گفته بود) .انگشتهایش را که روی پلک هایش گذاشت، جیغ بچه ها تبدیل شد به بغض.
یعنی چه چیزی ممکن است توی چشمش رفته باشد؟
پاهایش را دراز کرد. زانوهایش کج نبودند. یعنی مادرش وسواس داشت؟
...
دو تا گوی دردناک را از کاسه در آورد. گذاشت توی یک نعلبکی بلور. از توی کشوی اول میز توالت، لاک صورتی پرنگ را برداشت و ناخن های پایش را لاک زد. مادرش همیشه می گفت، پر رنگ برای پا، کم رنگ برای دست.
انگشت های پایش را تکان داد. چشم های توی نعلبکی چشمک زدند.
...
مادرش راست می گفت... لاک پر رنگ معجزه می کند

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

میخ را محکم نکوب

2010-04-28T11:47:00.000-07:00

از مدرسه که برمی گشتم، یادم رفت جیبم سوراخ است و خواب هایم باریک.
یکی از لذت بخش ترین کارهای دنیا این است که وقتی حوصله کار کردن نداری، روی یک چیز الکی، چیزهای الکی بنویسی و با یک پاک خوب، پاکشان کنی. خط های الکی بکشی و با یک پاک کنِ خوب، پاکشان کنی. گردالی های الکی ِ چاق یا دراز بکشی، و با یک پاک کنِ خوب، پاکشان کنی....
جلوی کتاب فروشی ایستادم... به شیرینی فروشی فرانسه فکر کردم... یادم رفت قهوه خوب نیست، نان خامه ای خوب نیست، دید زدن آدم ها از پشت شیشه شیرینی فروشی خوب نیست.
جیب هایم بوی شکلات تلخ می داد. پل سیدخندان بوی ادرار. .... یادم رفت، خانه ما سید خندان نیست
یکی از لذت بخش ترین کارهای دنیا این است که وقتی حوصله جواب دادن نداری، روی یک چیز الکی، حرف های خیلی بدِ الکی بنویسی، و با یک پاک کنِ خوب، پاکشان کنی
از مدرسه که بر می گشتم، یادم رفت که ساعتم را موریانه ها خورده اند... و کفش هایم اصلا برازنده ی یک دختر 25 ساله نیستند. (نه! ساعتم آنقدر باریک نبود که از سوراخ جیبم بیرون بیفتد! ساعتم بزرگ بود. سنگین بود و بوی شکلات مذاب می داد.)
هوا که تاریک شد ، نشستم لب جدول خیابان. شکلات تلخ توی دستم آب شده بود...به آسمان نگاه کردم که صورتی بود. انگشت هایم مزه ی یک روز الکی را می دادند. انگار که حوصله ی زندگی کردن را نداشته باشی، بخواهی روی یک چیز الکی، یک آدم الکی بکشی، و با یک پاک کنِ خوب، پاکش کنی
یادم رفت، شکلات خوب نیست، قهوه خوب نیست، کفش کتانی تخت خوب نیست، نان خامه ای خوب نیست
اما
همه ی چیز های الکی به درد همین روزها می خورند
.
.
.
خوبیش اینه که اگه باز هم تصویر دیده نشد عیب نداره، چون یه تصویر الکیه!
پونه اوشیدری
pooneh oshidari

مسافر

2010-04-05T13:00:00.000-07:00

سفر که می کنی، دنیا جابجا می شود.اما من به گل زرد و کوچک روی دامنم دل خوش کرده ام. سی گلبرگ دارد به زردی سی روز ماه. با گذشت اولین روز، یک گلبرگ را می کَنَم و همه ی گلبرگها می پلاسند
سفر که می کنی، هیچ قاصدکی دستش به تو نمی رسد و هیچ مرغی آوازش. دلم پر می کشد برای یک "هههااا" ی گرم که بوی خواب ِ ماهی های رنگی را می دهد. همان ماهی هایی که دامن چین دار سفید پوشیده بودند و از پشت شیشه برای مشتری ها بوس می فرستادند.اما به محض اینکه می خواهی ازشان عکس بگیری شنا کنان در هم پیچ می خورند و دور می شوند.
هر روز یک گل زرد می چینم که سی گلبرگ داشته باشد.هر شب رخت خوابم نرم و زرد است.
یادم باشد اینبار که خواستی بروی، بگویم که پالتوی ارغوانی ات را بپوشی. نه اینکه فکر کنی بیشتر بهت بیاید...فکر کنم برای فصل سرد مناسب تر است. چراکه جیب هایش عمیق ترند و ته هر جیب یک ماهی کوچک خوابیده است تا به دستهایت "هههااا" کند. یک " هههااا" ی گرم
این بار که رفتی سفر، خواستم شعر بنویسم. اما شدم یک آدم تنها که برای راضی کردن خودش شعر های بنجل می نویسد. پس تمام کاغذ هایم را گذاشتم پیش دختر همسایه تا رویشان برای معشوقه اش ماچ های رنگی چاپ کند.
پاهایم را لای خنکی ِ گلبرگهای زرد قایم می کنم. چند گلبرگ می رود لای انگشتهایم. فکر کنم کفشم از فردا بوی گل قاصدک بدهد
گفتم گل قاصدک!!؟؟؟؟
یادم نبود..... گفته بودی اگر صبر کنم گلهای زرد توی پاییز قاصدک می شوند
پاییز دیر است ... تا آن وقت تختم پر از گلبرگهای زرد خواهد شد
پایز دور است .... دست قاصدک ها نمی رسد به تو
پاییز سرد است .... پالتوی ارغوانی را چطور به دستت برسانم؟
سفر که می کنی .... دنیا جابجا می شود. شب می شود روز ... و روز از شب هم حتی سردتر است
سفر که می کنی ... از تنهایی نمی ترسم
می ترسم ... آنجا که هستی دستهایت سردشان شود

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

راستی یه نکته : تمام پُست ها ی من به جز دو تا، تصویر دارن... شما چنتا شو میبینید؟ چون خیلی ها می گن که نمی تونن تصاویر رو ببینن. :(

لُپ قرمزی ها در پاییز

2010-03-18T09:50:00.000-07:00

هفتاد و دوتا پله. بالای پله ها یک تلفن عمومی ِ زرد و یک افغانی ِ خاکستری با هم گپ می زنند. افغانی از حال زنش می پرسد،از حالِ دخترانش و بچه هایش. نمی شود امسال نوروز برگردد کابل پیش فامیل. یادم آمد شوهر عمه توی باغش یک کارگر افغانی داشت که می گفت: "کابل خیلی بزرگ است، خیلی قشنگ، حتی از تهران هم بهتر! " آخرش هم یک زن ایرانی گرفت و اینجا بچه آورد. تلفن عمومی هم می گوید: ما پیروزیم چون حق با ماست

روی چهارمین پله یک زن ِ میانسال درشت هیکل با مانتو کرم رنگ و کفشهای زنانه که سگک پاپیون شکل دارند با قوزِ بزرگی نشسته، کیفش را بغل کرده و بپاهایش را دراز. هر روز به زنها و دخترهای نوجوان می گوید که مسافر شهرستان است و کیفش را زده اند، حالا توی این شهر غریب هیچ جا را ندارد که برود. دو هفته ای هست که روی پله داستان می بافد . من را که می بیند سرش را می اندارد پایین. انگار که بخواهد یک عیب بزرگِ صورتش را قایم کند. اما من صورتش را دیده ام، هیچ عیبی ندارد، فقط گرد است... با ابروهای اصلاح نشده
پاگرد دوم بوی ادرار می دهد. پاگرد سوم بوی ذرت بوداده. پاگرد چارم پر از سی دی فیلم های مجاز هزار تومانی است. هیچ وقت خود فروشنده را ندیده ام. هر کس هر فیلمی می خواهد بر می دارد پول را می گذارد و می رود.
پاگرد آخر همیشه خیس است. من از مرد پاگرد آخر یک بار یک جفت جوراب خریدم که روی ساقهایش دو تا گل قلمبه ی زرد داشت. جوراب را که شستم گلها خاکستری شدند. او الآن هوله های خوشرنگ می فروشد و جا کلیدی هایی که تهشان خز ِ مصنوعی وصل شده. یک دخترِ نوزاد دارد و یک پسر که فال می فروشد. چند روز پیش دیدم دختر یاد گرفته بایستد. یک کلاه قرمز داشت و دو تا گوشواره ی طلای قلبی شکل.
کارگر های خشکبار فروشی روزی سه چهار بار طی هایشان را توی جوب می شویند و می گذارند کنار پاگرد آخر که خشک شود. فروشنده به مردم می گوید : "مراقب باش خیسه لیز نخوری"

تصویر ربطی به نوشته ندارد/

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

بالون

2010-03-08T12:46:00.000-08:00

سر بالایی ِ تندی است. یک پرنده ی کوچک لای درز تیر چراغ برق قایم شده. نفس نفس اجازه نمی دهد بگویم چقدر به او حسودی ام می شود. دستم را می گذارم روی زانوهایم. صدای یکی از زانوها مثل لولای زنگ زده ی یک در کهنه، چندش آور است. کاش با خودم عصا آورده بودم. کاش لا اقل آنقدر کوچک بودم که بروم خانه ی پرنده مهمانی. پرنده های کوچک از مهمان ناخوانده خوششان می آید. شنیده ام حتی هیجانی را که بوی خطر بدهد دوست دارند. میدانم او آنجا دارد با یک نفر عشقبازی می کند. در خلوت. صدای پرهایشان را می شنوم. سربالایی ِ تندی است.
پشتم را می کنم به آفتاب. باریکه های برف تک و توک از چنگ اش در امان مانده اند. آنها تا پای مرگ از جان زمستان حفاظت خواهند کرد انگار نه انگار که همین بغل کلاغها دنبال هم کرده اند و و حتی توی آسمان هم فکرشان دنبال یک جفت مناسب است. اینکه طرف جذاب باشد یا نه چه اهمیتی دارد. فقط کلاغ باشد و مثل باقی کلاغها، همین خوب است . سر بالایی تندتر می شود
یک بادکنک هوای گرم توی گلویم به دنیا آمده. هرچه بالاتر می روم بیشتر باد می شود. سعی می کنم نفس عمیق بکشم و فکرم را روی یک موضوع دیگر مترکز کنم. آفتاب از پشت، یقه ی لباسم را گرفته. به زانوهایم گفته بودم که خودشان را لوس نکنند. توی کوله پشتی ام یک سیب هست. یک بطری آب و یک شال راه راه. به سیب فکر میکنم. و به لُپ های قرمز پرنده ای که توی درز تیر چراغ برق پنهان شده.
سربالایی تند تر می شود. توی کوله پشتی ام یک بطری آب دارم. توی گلویم ، یک بالون هوای گرم

پونه اوشیدری
pooneh oshidari

بند انگشتی

2010-02-05T07:57:00.000-08:00

دیروز وقتی داشتم بال یک مرغ پخته را از بدنش جدا می کردم، یک ابر کوچک از میان بالهایش بیرون پرید. نفَس عمیقی کشید و آنقدر بالا رفت تا چسبید به سقف. آنقدر نگاهش کردم که گردنم درد گرفت.
....
باران می آمد. وقتی حسابی خیس شدم. یاد ابر کوچک افتادم . یاد بند انگشتی که نمی خواست با موش کور پولدار عروسی کند. تازه، وزغ هم که نه پول داشت نه قیافه. آب از آویزهای روسری ام می چکید. یعنی می شود من هم سوار چلچله بشوم و آنقدر بروم تا یک پری گل پیدایم کند و شیفته ام بشود.
این باران بوی دودهای شهر خودمان را می دهد. بیچاره ابرها که خودشان را این همه راه از اقیانوس تا اینجا کشیده اند اما روحشان هم خبر ندارد از بارانهای اسیدی ِ شهر ِ ما .
اصلا مگر پری گل وجود دارد؟ تازه مگر پری گل با آن همه زیباییِ افسانه ای و غیر مردانه عاشق من می شود! ؟
این همه آدم خوب توی دنیا. تازه نه موش کور و نه وزغ سراغ من آمده اند. اصلا مگر من بندانگشتی هستم که بتوانم روی بال چلچله سفر کنم.
هیچ رعد و برقی درکار نیست. فقط باران. کاش برف بود. برف روی نوک دماغ ِ آدم می نشیند و آهسته آب می شود. اما این باران، مکر آسمان چقدر آب خورده؟!؟
کلاغها روی درختهای کنار پارک پف کرده اند و به هم چشم غره می روند. مگر اینکه باران آنها را توی بغض ببرد. تازه کلاغها که کوچ نمی کنند. حتی گنجشکها هم با این دل نازکشان ماندن را ترجیح می دهند.
یاد ابر کوچک افتادم. آنقدر کوچک و شفاف بود که فکر می کرد بخار است. اما مطمئن بودم که یک ابر کوچک است و وقتی بزرگ شد می آید روی سرِ ما می بارد. تا آن موقع زیر سقف زندگی خواهد کرد.
....
او یک بخار نبود... یک ابر کوچولو بود
وقتی داشت بالا می رفت، گفت، پونه، شک نکن... اینقدر به همه چیز شک نکن ... اگر به سوی اقیانوس پرواز نکنی، تا ابد یک ابر کوچک خواهی ماند

pooneh oshidari

نمایشگاه گروهی نقاشی

2010-01-27T00:06:00.000-08:00

نمایشگاه گروهی نقاشی

پونه اوشیدری . مونا خسروشاهی . گلرخ محتاج الفضل . وانا نبی پور .

13 تا 21 بهمن. 4 تا 8 شب
گالری آریا
خیابان ولیعصر. بالاتر از سه راه بهشتی. کوچه زرین. شماره 10
.....
خوشحال می شیم اگر تونستید سری بزنید به این نمایشگاه

پَر

2010-01-19T14:25:00.000-08:00

وقتی از کنارم بلند می شوی،
با متکا خلوت می کنم... دست می کشم به داستان های خنَک اش...تا وقتی که دوباره برگردی، روکشش را عوض نمی کنم... می گذارم خنک بماند... چون پشت گردنت همیشه داغ است
وقتی از کنارم بلند می شوی...
هیچ کاری مهمتر از این نیست که به یاد بیاورم که چه خیالپرداز زبردستی هستم... خیالهایم را پوش می دهم و جای تورا هم گرم نگه می دارم... دست می کشم به گلهای زنبق روی متکایت ...تا نوک تیز هیچ پری بیرون نباشد ...
راستی، پر هم ضخمی می کند... می دانستی؟
.....
pooneh oshidari

چرا دریا شور-تلخ است

2009-12-16T05:55:00.000-08:00

ماهی ها پلک می زنند....حرف می زنند.....اما به جای صدا.....حباب تولید می کنند
آنها تمام شبانه روز....آب شور دریا را می نوشند....و ادرار تحویل می دهند
(البته فکر کنم ادرارشان هم شور باشد شاید هم کمی تلخ
....
هر شناگری که توی دریا دست و پا می زند آبهای دریا را قورت می دهد و توی آن آبی-سبز ِ بی انتها ادرار می کند
....
اما تحمل دریا هم حدی دارد....عصبانی که بشود.....همه ی آنهایی را که تویش جیش کرده اند می خورَد
.....
خوش به حال ماهی ها

تصاویر مربوط به مجله کودکان

ماهی ها رو اینجا ببینید
http://www.photoblog.com/pooneh

پونه اوشیدری

2009-12-05T03:08:00.000-08:00

هزار قناری خاموش توی پنجره گیر کرده اند! پشت آن پرده ی ضخیم مخملی! هر چه فکر می کنند! هر چه فکر می کنند! هرچه فکر می کنند! یادشان نمی آید، کدام آواز را ، باید برای چه کسی بخوانند .... و هرچه فکر می کنند، یادشان نمی آید چه کسی را بس از خواندن کدام ترانه بوسیدند، که هنجره شان پر از آنفولانزای خوکی شد.اگر پنجره می دانست!؟

هرچه فکر می کنم، هر چه بیشتر فکر می کنم ،چشم چپم بیشتر می پرد. انگار هوای یک جای دور را داشته باشد. اما هر چه فکر می کنم می بینم طاقت این همه راه را ندارد. طاقت دیدن چیزهای که نمی شناسد. طاقت دیدن چشم هایی که همه از جای دوری پریده باشند. هرچه فکر می کنم می بینم طاقت اینکه چشم چپِ من هم باشد را ندارد. پس فکر نمی کنم. بگذار هر جا دلش خواست بپرد. تا شروع می کنم به فکر نکردن... هوای پریدن از سرش می افتد.لباس خواب قرمز کوتاهش را می پوشد تا بخوابد و خواب ِ جاهای دور را ببیند. خواب پنجره ای که هزار قناری خاموش توی گلویش گیر کرده اند... پشت پرده ی مخملی ضخیم... و هیچ چیز یادشان نمی آید. هیچ ترانه ای. اگر پنجره می دانست!؟

تصویر ربطی به نوشته ندارد

کله ی ماهی

2009-10-05T09:41:00.000-07:00

پاهایم به زمین نمی رسد، خودم را روی صندلی جلو تر می کشم. ولی باز هم پنجه ی پایم به زمین نمی رسد . می شود تا حدی تقصیر را به گردن پایه های بلند صندلی انداخت. نگاهم را زیر میزهای دیگر می چرخانم. پای همه به زمین رسیده است. یک آقایی کفش های واکس زده اش را به طرزی عصبی روی زمین می کشد. انگار که بخواهد زمین را بکند و چیزی را چال کند. اما کفش های پاشنه بلند روبرویش ساکت ساکت اند. گویی خوابشان برده باشد. نگاهم می افتد روی پاهای خودم. آویزان و تاب خوران در تکاپوی تماس با سرامیک های کف سالن هستند. وقتی پایم به زمین نمی رسد، غذا هم از گلویم پایین نمی رود. رانهایم پهن شده اند روی صندلی. پاهایم را که می کشم، ران هایم پهن تر می شوند. من چاق شده ام.
توی بشقابم یک ماهی قزل آلای سرخ شده میان دو تکه لیمو ترش و چند پر نعنا شنا می کند. دهانش از تعجب باز مانده و از کمر درد شدید تیغ هایش زده بیرون. با نگاهش چاق بودنم را تائید می کند. دلخور می شوم و سرش را از بدنش جدا می کنم. فکر نمی کنم جویدن کله ی یک ماهی ِ متعجب که فکر می کند من چاق هستم، زیاد جالب باشد. لیمو را می چکانم وسط شکمش. و پس از یک پروسه جراحی ناشیانه ، تکه از از گوشتش را گوشه ی لُپم می گذارم.
در طاقچه ی کناری برگهای جوان و شاداب دیفن باخی به من حسودی می کند. انگشتم را به پوست پلاستیکی اش می کشم. از ته دل می خندد. زیر خدنده اش کنایه میزند به سر ماهی که گوشه ی بشقابم نشسته است. سر ماهی به نگاه تحقیر آمیزی . سرزنشم می کند. برای اینکه حالش را جا بیاورم یک تکه دیگر از بدنش را جدا می کنم و می گذارم گوشه ی لپم. اما راحت جویده نمی شود. به سختی یک تار موی بلند قهوه ای رنگ را از لای گوشتهای جویده شده بیرون می کشم. پس از براندازی مفصل، مشخص می شود که این تار از سر خودم جدا شده. مو را می اندازم روی زمین. لقمه به سختی از گلویم پایین می رود. کله ی ماهی پوزخند می زند. به بدنش حمله می برم. همه ی استخوان هایش را بیرون می کشم. پوست ترد و سرخ شده اش را جدا می کنم و می گذارم کنار سرش. از پوست ماهی هایی که پوزخند می زنند بدم می آید. پوست این جور ماهی ها زیادی لیز است. چنگالم را توی دمش فرو می کنم و با قاشق سعی می کنم تا دمش را از بدنش جدا کنم. اینطوری حسابی درس عبرت می گیرد. اما دمش بدجوری به بدنش چسبیده. پس از تقلای بسیار، دم از تن کنده شده و به هوا پرتاب می شود. تاب می خورد و تاب می خورد و می افتد کنار پای آن آقایی که می خواست با کفشهای واکس زده اش زمین را سوراخ کند. اما حواس کفشهایش پیش آن کفش هایی است که خوابشان برده.
به بشقابم که بر می گردم، یک تار موی دیگر می افتد روی بدن تشریح شده ی ماهی. مو را روی زمین می اندازم. آب لیمو ترش را می چکانم روی چشم ماهی. چشمش بدجور می سوزد. یک هسته ی لیمو هم می افتد روی صورتش.
رانهایم آنقدر پهن شده اند که ازلبه های صندلی زده اند بیرون. پایم هنوز به زمین نمی رسد. ماهی از سوزش چشم ناله می کند. برگهای دیفن باخی قهر کرده اند. خدا را شکر می کنم آن کسی که جلوی من نشسته حواسش نیست. کفش های واکس زده اش را با حالتی عصبی روی زمین می کشد. انگار که بخواهد زمین را بکند و چیزی را چال کند.
از در بیرون می روم. و یواشکی از پشت شیشه ی رستوران گارسون را نگاه می کنم که آمده میزمان را جمع کند. با وحشت به بشقاب روی میز خیره می شود و از کسی که پشت میز نشسته می پرسد:
" ایییییین همه موی توی بشقاب ............. مال شماست؟!!!!؟

(تصویر هیچ ربطی به نوشته ندارد

پونه اوشیدری
1388

پرنده در گالری سیحون

2009-08-13T13:26:00.000-07:00

لای در را به سختی باز می کنم
عجیب تاریک است، بوی نم و بوی متکای پُر از پَر می خورد توی صورتم و می رود لای روسری ام قایم می شود
گشاد تر نگاه می کنم...یعنی ممکن است آمده باشد؟! دلم می لرزد ... مثل پاهایم که شل شده اند..یک قدم به راست..یک قدم به چپ..12 قدم و نصفی به جلو...هیچ کس نیست...پس این بوی عجیب از کجا می آید؟
کوله پشتی ام را می گذارم روی سکو... خودم تکیه می دهم به ستون ... سقف ِ اینجا چقدر کوتاه است. آدامسم را باد می کنم... می ترکانم... باد می کنم... می ترکانم... باد می کنم....یک نفر توی اتاق حرف می زند. آدامسم را می ترکانم ... باد می کنم... می ترکانم....وسط ِ توی شکمم تیر می کشد.... درست وسطش......فکر کنم به خاطر آدامس باشد... بادش می کنم.......صدای توی اتاق قطع می شود...آدامس می ترکد... می چسبد دور لبم
امروز خبری نشد؟ نیومد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
- نه ! امروزم نیومد
مممممممممممم .... یعنی ممکنه اومده باشه و ؟.... شما ندیده باشین؟
- نه بابا ... مطمئنم
پس این بو چیه؟ چرا دل من اینجوری پیچ می خوره؟
- شاید بوی این گُلاست ...
نه! این گُلا بوی گوشت مونده می دن ... نه این بوی چیز دیگه ای هست
صدا دوباره می رود توی اتاق... شروع می کند به تلفن زدن ...یک بیسکوئیت از توی ظرف بر می دارم ... حتی مزه ی بسکوئیت هم عوض شده. خرده هایش می چسبد به آدامس...آدامس دیگر باد نمی شود
...
هوا تقریبا تاریک است..کلید را می چرخانم توی قفل ... بوی سیب زمینی سرخ کرده می آید ... مامان توی بالکن سیگار می کشد ... تا چشمش می افتد به من سیگار را می اندازد توی گلدان یاس
- می ری یه پودر ماشین بگیری؟
...
بوی سیب زمینی سرخ کرده دور می شود...پول پودر ماشین را می دهم به مغازه دار....ناگهان همان بوی تند و عجیب از راه می رسد... مردی چهارشانه و قدر بلند که سرتا پا مشکی پوشیده ، کارت تلفن می خواهد ... یک قفس فلزی را از این دست به آن دست می دهد. روی قفس با پارچه ای از مخمل قرمز پوشانده شده. از آن بالا نگاهی به من می اندازد. سیاهی چشمش برق می زند. کارت را حساب می کند. و می رود سمت در... یک پر از پشت پیراهنش توی هوا تاب می خورد و می افتد جلوی پای من .پر را از روی زمین بر می دارم ... بوی ... همان بوی قبلی!
پس درست فکر می کردم ... او یواشکی به نمایشگاهم سر زده بود

پونه اوشیدری

شکار بزرگ

2009-08-11T12:44:00.000-07:00

ما که می خوابیم
تازه کارشان را شروع می کنند
خرناس می کشند
جیغ می زنند
موهای تنشان را برای هم سیخ می کنند
چنگ می زنند
بالا و پایین می پرند
دنیال هم می دوند
و بالاخره شکار را گیر می اندازند
و ما تا صبح خوابمان نمی برد
چون ساعت کار گربه ها با ما هماهنگ نیست
... روزها زیر ماشین ها چرت می زنند و مکالمات گنجشگها و قمری ها را ضبط می کنند
شبها به خانه ی قمری ها هجوم می برند
به جوجه هایشان هتک هرمت می کنند
و می گویند تقصیر گربه های کوچه پشتی بوده
روزها روی دیوارها کش می آیند و همه جایشان را لیس می زنند
شبها پشت دیوارها گوش می ایستند تا ببینند چه کسی روی پشت بام ، فریاد می زند
حوصله شان که سر رفت می روند سراغ زباله ها و دوست دخترشان را همانجا غافلگیر می کنند
روز که شد خودشان را به پای آدم ها می مالند
هیچ کس نمی داند
آنها با همه کس تبانی کرده اند
(با موشها ، کلاغها ، سگها، کارمندان شهرداری، تولید کنندگان کیسه زباله های بازیافتی، انجمن حمایت از حقوق حیوانات و حتی پیرزنهایی که بچه هایشان رفته اند خارج)
آنها با همه تبانی کرده اند
تا بر آدمها حکومت کنند

www.coroflot.com/poonehoshidari

پونه اوشیدری

قصه های پرنده ماهی

2009-08-11T12:02:00.001-07:00

توی خوابم بودند
یا توی تختم
و من فکر می کردم دارم خواب می بینم هزار ماهی ریز نقره ای توی لباسم چرخ می زنند
و بال که می زدند همه چیز می دخشید
ذل که می زدند، مردمک چشمشان گشاد می شد به تاریکی چاهی عمیق
ته هر چاه، مرواریدی می درخشید به زیبایی دندان عروسهای دریایی (آخر مگر عروس دریایی دندان دارد؟
و به ترسناکی چشمهای جانوری وحشی که پشت بوته های متکایم کمین گرفته بود
شاید آن هزار ماهی ریز نقره ای می خواستند قصه ی پری دریایی را که پا در آورد ولی شورت نداشت که بپوشد را تعریف کنند
یا قصه ی " نمو، دلقک ماهی کوچولو" که تا آخر عمر توی زندان آکواریوم شکنجه شد و هیچ وقت نفهمید که پدرش شبها با آن خانوم ماهی ِ فراموشکار می خوابد!
و یا داستان پیر مردی را بگویند که برای شکار بزرگترین ماهی دنیا دل به دریا می زند و لی به جای ماهی بزرگ، پری دریایی به قلابش می افتد و او هم برای اینکه از خجالت پری دریایی (که شورت نداشت بپوشد) در بیاید با او مشغول یک کارهایی شد ولی قبل از آنکه بفهمد دست پری دریایی و کوسه ها توی یک کاسه بود، توسط کوسه ها خورده شد
خلاصه که ماهی ها به نوک انگشتهایم که می رسیدند، چشمهایشان را می بستند و آن کناره های پوست پوست شده را با لهایشان قلقلک می دادند
خیالم راحت بود از اینکه این روزها، گربه ها برای شام ، گربه ها را شکار می کنند
از اینکه ماهی ها در دمای زیر صفر درجه هم زنده می مانند و چشمهایشان با آن مروارید های عجیب یخ نمی زند، چراکه آنها پلک می زنند و من بلاخره یک روز این را ثابت خواهم کرد که ماهی ها قصه هایی را می دانند که ما روحمان هم خبر ندارند
اما حیف که ماهی ها زبان بسته اند
تا می آیند حرف بزنند و قصه بگویند، از دهانشان حباب بیرون می آید
حباب ها می ترکند و از خواب می پرم
تشکم خیس است و داغ
بوی ماهی هایی می آید که زیر تخت قایم شده اند

(تصویر ربطی به نوشته ندارد)

پونه اوشیدری .

نسل به نسل

2009-08-11T11:22:00.000-07:00

میوه ی بزرگ کاج را شوت می کنم .....
جای تعجب است که این کاجهای پیر و بلند هنوز با سماجت تمام به دیوار تکیه داده اند و کلاغها هم نسل به نسل روی بلند ترین شاخه ها امپراطوری می کنند
وقتی پایم را روی میوه های بزرگ و خشک کاج فشار می دهم، صدای خرچ و خروچ ِ دلچسبی بلند می شود. صدای آن روزها را می دهد که تکه های موزائیک را از انسوی حیاط کشان کشان می آوردیم و روی خرخاکی ها می گذاشتیم هر بار نوبت یکی از ما بود که رویش بایستد تا صدای آن سوسکهای کوچک بدترکیب بلند شود. آنها گرد می شدند ، انگار که ترسیده باشند. وقتی به شکل یه گلوله ی کوچک سیاه در می امدند، له کردنشان سخت تر بود. پسر عمه ی بزرگم می گفت : آنها توی دلشان جیغ می زنند
یک نفر دیگر هم می گفت آنها برای خاک باغچه خوبند؛ موجب می شوند ریشه گیاه بهتر نفس بکشد
....
نه از خرخاکی ها خبری است و نه میوه های خشک ان صدای دلچسب را می دهند. هیجان این باغچه از مدتها پیش خوابیده است؛ از همان وقتی که به ما گفتند دیگر بزرگ شده ایم. از وقتی که فهمیدیم هنگامیکه دخترها و پسرها تمام بعد از ظهر ار با هم وسطی بازی می کنند، بزرگترها چشم غره می روند و درگوشی پچ پچ می کنند. همه چیز ِ اینجا از آن روزی خواب مانده است که پسرها توی حیاط با میوه های کاج فوتبال ازی می کردند.... من روی پله ها قوز می کردم ، و حوایم فقط به مورچه ها بود ؛ می ترسیدم بروند توی لباسم
....
یک میوه ی دیگر ِ کاج را شوت می کنم توی باغچه. محکم می خورد به دیوار آنطرف باغچه و تکه هایش می ریزد پای درخت لخت و لاغر سرو. سرم از بوی عودی که توی گلدان دود می کند درد گرفته است. گلدان بلند ِ دم ِ در پر از پایه ی عودهای سوخته است. نمی دانم چرا همه فکر می کنند آن عکس ها روی سفره، از بوی عود خوششان می آید. روی میز پر است از گلایل سفید. سیمین و سیما گلهل ی تازه و درشت تر را از دسته ها جدا می کنند و توی گلدان می چپانند. گلدان کم می آید.
سیمین بقیه ی گلها را توی تشت آب می خواباند : " چرا همه گلایل آورده اند؟! آن هم این همه!؟
سیما چشمک می زند:"چون گلایل از همه چیز ارزانتر است.... راستی دیدی دختر خانوم هدایتی چه مانتو ِ تنگ و نازکی پوشیده بود
.......
وسط سفره فیتیله ی روشن، روی روغن شناور درلیوار آب می چرخد و می چرخد. نورش توی شیشه ی قاب عکس ها این طرف و آن طرف می رود. چشمهای توی عکسها می درخشند.
* " تو را به خدا نگاه کن! یک تکه گوشت توی باقالی پلو نمانده! نکند گوشت کم بوده مردم پلوی خالی خورده اند"؟
" نه سیمین جان! دلت شور نزند... همین الان همه به جای کمک ، آنقدر به گوشت ها ناخنک زدند که تمام شد.. نگاه کن شاید گوشتها رفته باشند زیر
سر و صدا درباره اینکه هر کس چقدر از غذای اضافه را ببرد خانه، بالا می گیرد.
مهوش خانوم که برای کمک آمده بود یک دیس باقالی پلو بدون گوشت می گذارد روی سفره، جلوی قاب عکس ها و درحالیکه چشمهایش پر از اشک است زیر لب زمزمه می کند : " خوش به حالت که بلاخره از تنهایی در اومدی. چون فشار خونت بالا بود، گوشتهایش را جدا کردم
....
کاجهای پیر و بلند هنوز با سماجت به دیوار تکیه داده اند و کلاغها نسل به نسل روی بلند ترین شاخه ها لانه می سازند. چشمهای توی قاب عکسها ماتشان برده. انگار که دلشان لک زده باشد برای یک تکه گوشت پر نمک و آبدار..... برای هرس کردن شاخه های درخت آلبالو، که همه ی میوه هایش را گنجشک ها نوک می زدند
......
چه کسی می داند که زمین ِ اینجا را متری چند می شود فروخت؟

(تصویر ربطی به نوشته ندارد)

پونه اوشیدری... 1387

کلوچه

2009-08-11T10:24:00.000-07:00

از انقلاب که می پیچیم داخل خیابان کارگر، یک زن چهار شانه که شالگردن ِ پهن راه راهی را تا زیر چشمها دور صورتش پیچیده است، از میان جمعیت خودش را محکم می کوبد به من و با سرعت دور می شود.
پریسا دستم را فشار می دهد: "فکر کنم کور بود. چیزیت که نشد؟"
بازوی راستم را می مالم: "کور نبود. آنقدر گنده بود که من را ندید! معلوم نیست با این عجله کجا می خواهد برود؟
سیل جمعیت مثل ملخهایی که نمی دانند قرار است به کدام مزرعه یورش ببرند، سرشان را انداخته اند پایین و پاهایشان آنها را به هر راهی که از میان جمعیت باز شود هدایت می کند.
زیر پاهایمان پر است از کاغذهای آگهی : دوره های جدید پیام نور! آیس پک! فست فود با کارت تخفیف! دوره های تافل فشرده! سالنهای آرایشی! کلاسهای کنکور تضمینی و هزار چیز دیگر که پیاده روهای چرب و کثیف این منطقه را موکت کرده اند. هر 3-2 متر ، یک نفر با یک بغل آگهی کمین گرفته و برگه های تبلیغاتی اش را می چپاند به عابرها. مرد لاغر اندامی که نوک بینی اش از سرما شبیه گوجه فرنگی نیم رس شده در حین اینکه دارد با چشمهای سبز ریزش دختر جوانی را دید می زند، یک برگ آگهی پیام نور می اندازد توی بغلم. برگه را پس می دهم : "آقا نمی خواهم!
طرف چشمهایش گرد می شود. برگه را به یک نفر دیگر غالب می کند
پریسا می پرسد: " چرا پسش دادی مامان؟
........
دو قدم جلوتر پسر جوانی که سرش را با ماشین نمره چهار تراشیده و با مهارت خاصی تند و تند آدامسش را باد می کند و می ترکاند، یک آگهی کلاس کنکور می گیرد جلویم. پریسا آستینم را می کشد : بگیرش باهاش موشک درست کنیم
می زنم زیر خنده. پسر جوان که حسابی خوشش آمده لبخند پت و پهنی می زند و چشم چپش ریز تر می شود. یکی از دندانهای جلویش افتاده. خنده ام خشک می شود . پریسا را دنبال خودم می کشم و راهمان را از میان بوها، آدمها و کاغذهایی که هیچ وقت تمام نمی شوند باز می کنیم. نبش کوچه ی دوم شالگردنم را می گیرم جلوی بینیم تا بوی روغنی که یک هفته تویش فلافل سرخ کرده اند، به مغز سرم رسوخ نکند. روی سردرِ فلافل فروشی نوشته: "ایستگاه شکم
سرعتمان را زیاد می کنیم. بوی روغن سوخته جایش را می دهد به وانیل و دارچین. مرد چاقی که شلوار کردی اش را تا زیر سینه بالا کشیده و نصف صورتش را سیبیلهایش پوشانده اند، زیر لب و پشت سر هم تکرار می کند، "کلوچه ی داغ و تازه، تازه و داغ کلوچه!
کلوچه های بزرگ و طلایی به صف نشسته اند توی سنی مسی. یک مرد چاق دیگر انتهای مغازه دارد روی خمیرهای پهن شده با یک قالب ِ فلزی گل درست می کند.
" مامان از اینا می خری؟
برق توی چشمهایش از این طرف قل می خورَد و می رود ان طرف. از قبل یک 500 تومانی کهنه ته جیبم مانده است. آن را با 2 تا کلوچه عوض می کنم. مرد سیبیلو لبخندی می زند و سیبیلهایش بالا می روند.
یک تاکسی می گیریم. ذره های دارچین زیر دندانهایم قایم شده اند. دندان آخری تیر می کشد. چشمهای تنگ شده ام روی دست مردی که صندلی جلو نشسته می ایستد. با قدرت تمام سرش را می خارانَد، انگار دنبال چیزی بگردد.
کلوچه ی دارچینی توی لّپ های پریسا چرخ می زند. آسمان خاکستری و خاکستری تر می شود. آقای بغل دستی خودش را طوری کنارمان ولو کرده که انگار روی تخت پادشاهی نشسته است. پریسا را می چسبانم به خودم و چشمهایم را می بندم.

پریسا آستینم را می کشد " رسیدیم! بگو وایسته!
دست می کنم تا کیف پولم را در بیاورم. پیدایش نمی کنم. محتویات کیف را خالی می کنم ولی از کیف پول خبری نیست.
بازوی راستم تیر می کشد.
زبان پریسا با دقت تمام ذرات دارچین را از دور لبهایش جمع می کند.
چشمهایم تنگ تر می شوند ، اما از پشت شیشه های خاکستری، آسمان خاکستری پیدا نیست
راننده از توی آینه انتظار می کشد

پونه اوشیدری

یک دوست خوب

2009-08-07T01:33:00.000-07:00

آدم فضایی

2009-08-07T01:12:00.000-07:00

ایمیل فرستاد
دیشب برایم
آدم فضایی
پرسید از من
"احمد خدادوست،
حالا کجایی؟"

من در جوابش
گفتم که هستم
در خانه تنها
یعنی که قهرند
با هم دوباره
مامان و بابا!

بیچاره رنجید
آمد به سویم
با یک سفینه
آمد بجنگد
در خانه ی ما
با قهر و کینه

شعر از : احمد خدا دوست

درباره ی لُپ قرمزی ها

2009-07-31T03:05:00.000-07:00

لُپ قرمزی ها

معنای لُغوی : لُپ قرمزی در لغت به کسی گفته می شود که لُپ هایش قرمز است

معنای فرا لُغوی : لُپ قرمزی ها موجوداتی هستند که می خواهند زندگی بهتر و کم تنش تری داشته باشند. آنها معمولا منتظر دریافت پیغام از سوی پرنده هستند

شکل : قد کوتاه ، تپلو (بعضا گونه های لاغر هم مشاهده شده) ، ممکن است لُپ هایشان اصلا هم قرمز نباشد

اندازه : گفتم که ... قد کوتاه

رنگ : در رنگهای سفید ، سیاه، سرخ، زرد ، صورتی و بعضا دو رگه ;)

فعالیت هایی که باید داشته باشند : غذا بخورند ، لباس خوب بپوشند ، بخندند ، بازی کنند ، دوست پیدا کنند ، درس بخوانند ، قند را توی دل آدم بزرگ ها آب کنند

فعالیت هایی که هم اکنون دارند : غذا نخوردن (یعنی غذا نداشتن و نخوردن) لخت اینور و آنور گشتن ، کار کردن ، کارفرمای شغلی پیدا کردن ، دل آدم بزرگها را ریش کردن

خصوصیت اخلاقی : معصومیت

آشنایی با پرنده

2009-07-31T00:26:00.000-07:00

:پرنده
جاندار
شکل: شبیه یه پرنده ی معمولی که خودش را به شکل یه پرنده ی استثنایی جا می زند
اندازه: توی جیب هم می تواند جا شود
نوع: خون گرم (با همه انس می گیرد)
امکانات: می تواند پرواز کند ، آواز بخواند (پاپ - کلاسیک - رپ - سنتی - کوچه بازاری) ، تخم نمی گذارد (در این کار کمی تنبل است)، قدرت دید متوسط (چشم راستش کمی نمرهی آستیکمات دارد، البته می خواهد به زودی لیزیک کند) ، قدرت پرواز: تا ارتفاع 340 پا (بعضا مشاهده شده تا ارتفاع 347 پا هم اوج گرفته)
توانایی خاص : (*پرنده ی من از نوع نامه بر است و فکر می کنم بتواند پرواز کند ... اما کمی در رساندن پیغامها به صاحبانشان فراموشی دارد. یا آدرسها را فراموش می کند، یا نامها را و گاهی اصلا یادش می رود که قرار است یک پیغام مهم را تحویل دهد)
نوع پیغام : صلح
خصوصیت اخلاقی : تا حد زیادی بازیگوش